Franke Marian (1877–1944), lekarz, profesor uniwersytetu. Ur. we Lwowie (21 III), syn dra Jana (prof. Politechniki Lw., inspektora szkół) i Anieli ze Swaryczewskich. Szkoły kończył we Lwowie, studia uniwersyteckie rozpoczął tamże, kończył we Wiedniu, gdzie w r. 1900 otrzymał dyplom dra wszech nauk lek. Bezpośrednio potem wstąpił do Kliniki Chorób Wewn. we Lwowie (za dyrekcji prof. Antoniego Gluzińskiego) i tu pracował do r. 1907/8, wyjeżdżając w przerwach wakacyjnych dwukrotnie za granicę (Berlin, Paryż) dla studiów uzupełniających. W r. 1908 habilitował się we Lwowie z patologii i terapii szczeg. chorób wewn., w r. 1916 otrzymał tytuł prof. nadzw. tegoż przedmiotu, w r. 1921 objął (1 I) zastępczo kierownictwo Zakładu Farmakologii Doświadczalnej, w tymże roku (1 VII) mianowany prof. zwycz. patologii ogólnej i doświadczalnej. Po objęciu Uniwersytetu Lwowskiego przez administrację rządową sowiecką (1939) i po zamianie Wydziału Lekarskiego na Medyczny Instytut, F. pozostawał nadal na swym stanowisku: Niemcy po wprowadzeniu tzw. Kursów Fachowych dla Medyków (1942) zwinęli katedrę patologii og., łącząc ją z anatomią patologiczną, co zmusiło F-go do ustąpienia.

F. był dwukrotnie dziekanem Wydziału Lek. U. Lw. (1928/9 i 1936/7); członkiem czynnym PAU i Tow. Nauk. we Lwowie; w Tow. Lek. Lw. prezesem (1922), później czł. honor.; był ppłk.-lek. W. P. w rez. Zmarł we Lwowie, 12 IX 1944.

F. był przede wszystkim wybitnym internistą. Trzykrotnie powoływany na katedrę kliniczną (chorób wewn.), a to do Wilna (1921), do Poznania (1923), do Warszawy (1931), propozycji tych nie przyjął, nie mogąc się zdecydować na opuszczenie miasta rodzinnego, pomimo, że katedry teoretyczne, nawet tak pokrewne internie, jak farmakologia i patologia, nie dawały mu pełnego zadowolenia. Aby nie zrywać łączności z medycyną wewn., zaangażował się do Lw. Polikliniki Powszechnej, został tam ordynatorem przychodni dla chorób wewn. i równocześnie prowadził ćwiczenia dla uczniów Wydziału Lekarskiego (pod nazwą »Poliklinika chorób wewn.«). Zainteresowania jego odbiły się także na sposobie prowadzenia Zakładu Patologii, któremu nadał, częściowo przynajmniej, kierunek badawczo-kliniczny. Z inicjatywy Antoniego Sabatowskiego urządził tam pracownię do badań balneologiczno-klimatologicznych (Sabatowski habilitował się później z tego przedmiotu); dla Władysława Dybowskiego (późniejszego docenta wychowania fizycznego) urządził pracownię do metodycznego badania młodzieży oddającej się sportowi; wreszcie urządził stację do badania przemiany gazowej i spoczynkowej u ludzi i zwierząt (prowadził ją Ludwik Ptaszek). Nowością było założenie przez F-go aparatury elektrokardiograficznej obsługującej na odległość oddział chorób zakaźnych Szpitala Państw. we Lwowie (teleelektrokardiografia).

Z prac naukowych F-go na pierwszy plan wysuwają się prace z patologii nerek, wątroby i narządu sercowo-naczyniowego. W ostatnim okresie zaczął opracowywać podręczniki, które pozostały w rękopisie. Wspólnie z Bronisławem Giędoszem, asystentem swym i współpracownikiem, przygotował dwa podręczniki: Zarys hormonologii i witaminologii, jako też Patologia ogólna i doświadczalna. Sam wykończył rzecz O chorobach serca i narządu krążenia. W spuściźnie pośmiertnej pozostało nadto parę prac nie ogłoszonych.

Kronika Uniw. Lw. II, 349, 452; Kron. za r. 1920/1, 53; Skład Uniwersytetu J. K. od r. 1901/2– 1938/9; Ziembicki W., Pięćdziesięcioletni jubileusz Lw. Tow. Lek. 1877–1927, Lw. 1928; Arch. Szpit. Powsz. we Lw., pers. t. II, 97, t. IV, fol. 34; curric. vitae F-go i dokumenty person., pozostałe w posiadaniu wdowy, Zofii z Pierożyńskich; Informacje ustne od tejże; informacje pisemne od brata F-go, dra Jana F-go, od prof. U. J. Br. Giędosza, od prof. U. J. Ant. Sabatowskiego; własne notatki autora artykułu.

Witold Ziembicki